دل به زبان نمیرسد لب به فغان نمیرسد
وقف بهار زندگیست لیک کجاست زندگی
ایران برای ما تنها یک قطعه از زمین نیست،
ریشهایست در جان و روح ما.
خاکِ وطن، دریاییست از خاطرهها،
از عشقهایی که زیستهایم،
از فداکاریهایی که دیدهایم.
هوای وطن، هرچند غبارآلود،
برای ما،
هنوز آرامشبخش و خواستنیست.
و
هموطن …
کسیست که با تمام دلخوریها و رنجیدگیها،
هنوز در دلش یک آرزو زنده است:
آزادیِ وطن.
این، گرانبهاترین میراث ماست
میراثی که نسلها برایش ایستادهاند.
جایی خوانده بودم:
«جنگ چیز زشتی است،
اما زشتترین چیز نیست؛
آنچه زشتتر است،
فرسودگیِ احساسِ میهندوستیست،
آنجا که باور کنیم
هیچ چیز ارزش جنگیدن ندارد.»
خاک…
وطن…
خاکِ وطن…
اینجاست، جای زندگی.
